Mamman litla í Meðalholti

Það getur verið ótrúlega frústrerandi að vera loks búin að finna tíma til að skrifa langa færslu, með fullt af myndum og tilheyrandi skemmtilegheitum og láta svo blogger týna öllu saman. Nú geri ég aðra tilraun...

Tíminn flýgur áfram og alltaf dregst það að segja koma með fréttir af (ekki lengur) óléttu konunni í Draslarakoti (fyrrum kassakoti). Í fréttum er það næsthelst að kössunum uppi hefur fækkað ótrúlega og ýmislegt komið á sinn stað. Því miður eiga þó allt of margir hlutir ekki enn sinn stað og er því ýtt herbergi úr herbergi.

Merkilegri fréttir eru þó þær að ólétta konan lét loks til leiðast og samþykkti að fara upp á fæðingardeild um tíu-leytið miðvikudagsmorguninn 28. febrúar. Hún heimtaði þó að vaskað yrði upp áður. Það er svo leiðinlegt að koma heim í drasl OG fullan vask af óhreinu leirtaui. Hún sá þó ekki um uppvaskið sjálf þann morguninn, heldur lét íbúðareigandann um verkið. Sjálf gekk hún um inni í svefnherberg, hálf-skælandi af verkjum, ósofin og prjónandi milli hríða. Sem voru orðnar reglulegar og tíðar.

Ólétta konan hafði annars kennt fyrstu verkja aðfararnótt þriðjudags. Hún ákvað að fara eftir leiðbeiningum og halda áfram daglegum störfum næsta dag. Dagleg störf þann daginn fólu í sér vandleg þrif og tiltekt í svefnherbergi og stofu (það var líka þurrkað af ofninum). Hún setti líka upp rúmið fyrir ungann litla sem von var á. Hún þvoði þó ekki bílinn aftur. Þegar loks var komið að eftirmiðdagsdúrnum þann daginn var kominn tími til að fara í afmælismat til tengdó. Það var verr, því eins og fyrr segir varð hún af svefninum nær alla næstu nótt.

Gerum langa sögu stutta. Fæðingin var nær hálfnuð þegar komið var upp á spítala svo ég var ekkert send heim. Allt gekk áfallalaust (en ekki átakalaust!) og sveinninn ungi fæddist svo rétt fyrir sex síðdegis:

Hann var langur og grannur, 52 cm og 3400 g, eftir smá sopa:


Við fengum að vera tvær nætur í Hreiðrinu, þar sem snáðinn litli fæddist og fórum heim á föstudagsmorgni. Þá var gott að mamman litla var tilbúin með hitt og þetta heimaprjónað á frumburðinn...


Já, og hann er náttúrulega laaang-langsætastur. Eða það finnst mömmu litlu að minnska kosti;-)

Vika til stefnu? Við mættum samt í dans í gærkvöld. Ég er farin að fá bjúg á ökklana. Og mér finnst það sérlega lítt sexí:-( Eftirmiðdagsdúr gerir gæfumuninn og ég sé fram á að ná að klára litríka teppið. En sængurverin?
Ósaumuð
Hneyksli.

Enn í Kassaborg

Þetta er ótrúlegt. Mér finnst ég alltaf vera að en samt eru enn kassastaflar úti um allt. Vandamálið er plássleysi. Ég væri löngu búin að koma öllu fyrir ef ég hefði flutt inn í tóma íbúð.

Við tókum ákvörðum um hvers konar skápa átti að kaupa á ganginn um helgina. Svo hægt væri að ganga frá hlutunum á sinn stað. En auðvitað voru skáparnir sjálfir búnir í IKEA. Hvænær ætli þeir komi? Þangað til sitjum við uppi með skápahurðir og framlengingar og þar með enn fleiri kassa en áður.

Og hvenær ætli vírskúffurnar komi í fataskápinn? "Þær eru búnar að vera leeengi í pöntun" svarar afgreiðslufólkið þegar ég spyr í þriðja sinn. Allt tekur víst sinn tíma. En ég er óþolinmóð. Þoli ekki alla þessa óreiðu.

Og sængurverin fyrir blessaðan ungann? Enn ósaumuð. En á dagskrá í kvöld. Eins og mörg önnur kvöld. Er bara með allt of margt á prjónunum.

Umsátursástand

Enn ríkir umsátursástand í Meðalholti. Við erum umsetin af pappakössum. Fullum og tómum. Og húsgögnum sem ekki er hægt að koma smekklega fyrir með góðu móti. Allt er á eftir áætlun því húsbóndi heimilisins á afmæli í dag og að sjálfsögðu átti allt að vera orðið fínt og snyrtilegt fyrir þann tíma. Svo er þó ekki.

Eitthvað er þó á áætlun (og það er ekki meistararitgerðin!) hjá frk. Myndó. Henni tókst að ljúka peysunni dýru sem keypt var í fyrir nú nákvæmlega ári síðan í Storkinum. Rennilásinn var festur í á þriðjudagskvöld yfir Veróníku Mars og áframhaldandi sjónvarpsdagsrá á RÚV það kvöldið. Afmælisbarn dagsins (fyrrnefndur húsbóndi í Meðalholti) fékk því pakkann sinn í morgun. Og ég held að greyið hafi ekki annað þorað en að fara í peysunni í skólann líka, til að móðga nú ekki ólétta konuna, sem hann er nýbúin að flytja inn til sín.

Án alls grins: Ég held að peysan sé bara ágæt, en svo er spurning hvort Böðvar fíli hana. Kemur í ljós.

Rétt rúmar tvær vikur eftir. Og litli unginn situr nú á haus í kviðnum. Það var staðfest í sónarskoðuð á föstudaginn var. "Þetta er mikið meðalbarn" sagði ljósmóðirin og allt virtist líta vel út. Gengum því róleg út með mynd í hendinni sem sýnir lítið kúlulaga nef og stút á vörum. Ég held því kokhraust fram að nefið sé mitt!

Stórflutningarnir miklu eða Stóra flutningsmálið

Þegar kona hefir hlotið áminningu fyrir bloggleti síðastliðinn mánuð er ekki seinna vænna en að taka við sér skrifa nokkrar línur.

Fyrst smotterí um fröken Viðutan:
Fröken Viðutan gleymdi víst að skrifa inn í e-r jólakortanna. Hún skrifaði víst myndatextann fyrir eina vinkonu sína en hvorki nafn né jólakveðju með. Usssumsuss. Henni til afsökunar var hún víst að fram yfir miðnætti við þessi jólakortaskrif, rétt fyrir jól. Þið ykkar sem fenguð jólakveðju í kortið ykkar getið verið upp með ykkur og ánægð.

Fröken Viðutan er alltaf að ,,týna'' nýju leðurhönskunum sínum. Þeir hafa þó blessunarlega alltaf e-n veginn komið í leitirnar aftur. En mikil angist grípur frökenina æði oft er hún áttar sig á því úti í bíl að þeir eru bara ekki á höndunum á henni. Þeir finnast oft í úlpuhettunni, eftir mikið stress.

Fröken Viðutan er oft ansi þreytt og syfjuð þessa dagana. Í síðustu viku fór hún í svörtum kjól í vinnuna. Á hádegi sá hún, sér til mikilllar hrellingar, að hún hafði víst aldrei rennt lásnum upp þann morguninn. Og við blasti skærBLEIKUR brjóstahaldari. Til allrar blessunar er rennilásinn í hliðinni, svo kannski tók enginn eftir þessu hvort eð er!

Fröken viðutan á það til að gleyma því að fá sér að borða í miklu annríki um helgar. Sefur illa þar að auki. Þetta fer jafnan illa saman og úr verður skapvonska og viðkvæmni sem aldrei fyrr.

Og af hverju er svona mikið annríki um helgar? Við komum þá að Stóra flutningsmálinu...

Það hefur staðið til að flytja síðan e-n tíma í haust. Þegar það var útséð með "fyrir jól" var tekið frí milli jóla og nýárs. Þá daga var svo eftir allt ekkert flutt. Hins vegar var unnið að því fram á kvöld að mála, parketleggja/leggja lista inni í kjallaraherbergi í Meðalholti, þar sem geyma á frk. Viðutan þegar hún er sérlega skapstirð. Neeeeeeiiii...

Herbergið verður notað sem vinnustofa fyrir stúdenta og handvinnukonu og er orðið ansi hreint fínt. Við fórum líka í IKEA í þarsíðustu helgi og fjárfestum í tveimur fataskápum, gardínustöngum og efni. Það er búið að umraða í svefnherbergi, henda út gömlum fataskápum og sófa og bora upp hillur. Staðan í Stóra flutningsmálinu er því sú að nú á að flytja búslóð frk. Viðutan næsta laugardag því væntanlegur leigjandi vill komast þar inn um næstu mánaðarmót.

Frk. Viðutan ætlar nú að leggja sæti undir rass og sjá hvort hún geti ekki fundið lausn á Litla sturtuhengjamálinu. Hvert á að fara? Í Egg. Er ekki útsala ennþá þar?

En hvað varð svo um frk. Myndó? Hrökk hún upp af í desember þegar hún sá fram á að ljúka ekki við smákökusort númer þrjú?

Síðast fréttist af henni á Sauðárkróki í afslöppun. Hún tók þó við sér í vikunni sem leið og prjónaði bóndadagsgjöf handa spúsa sínum. Og lauk við aðra flík handa sínum innra manni í gærkvöld. Hún er því ekki alveg dauð.

Jólastress hvað?

1. Við mamma bökuðum vanilluhringi í síðustu viku. Aðeins ein tegund eftir (þ.e. sem ég var sérstaklega búin að kaupa í).

2. Lauk við jólagjafainnkaupin í gær. Samt ekki búin að pakka inn.

3. Skúraði í gær. Jahhh, svona inn á milli draslins.

4. Lifi stúdentalífi í 1 og 1/2 dag og geri e-ð í púff-ritgerðinni. Sum sé í gærkvöld (og fram á nótt) og í dag. Tók þessu meira að segja svo alvarlega að ég borðaði rosa-slísí hamborgara áðan af ónefndu sjoppugrilli með Böðvari og co. Tók þetta með enn meiri stæl og sullaði tvisvar niður á mig frönskum með tómatsósu. Sest nú við á nýjan leik og pikka inn e-t bull í kafla 2.

Er þetta ekki allt að koma?
Hef svo gaman af svona skipulagi og listum. Gerir kaótískt líf ögn bærilegra...

Senn rýf ég 10 kílóa múrinn. Sté á baðvogina í gær. Og ég á meira en tvo mánuði eftir!!! Og enn á eftir að bætast við. Þetta er erfitt upp á að horfa fyrir fyrrum megrunarþráhyggjusjúkling!

Samt fékk ég mér malt og appelsín í gær. Og nammi. Þykist ekki muna hvað vogin sýndi. hahaha...

Jólastressið er að ná tökum á mér eins og öðrum. Og hvað geri ég í því? Nákvæmlega ekki neitt. Jólakortin bíða mín, óáskrifuð. Er heldur ekki enn búin að baka þessa tvær smákökusortir í viðbót. Allt í skít. Gólflistarnir?

Og ritgerðin...

Púff.

Af aulahætti og fyrri hetjudáðum

Um helgina lágum við í makindum seint á laugardagskveldi og horfðum á e-a bíómynd, sem ég get ekki fyrir mitt litla líf munað um hvað snerist. En það er nú heldur ekki aðalatriðið. En í myndinni var sýnt frá útför háttsetts hermanns. Verið var að brjóta saman fána á kistu mannsins þegar ég sé hvernig þeir fara að við verkið og hrópa upp yfir mig: Nei sko, þeir brjóta fánann alveg eins og ég brýt plastpokana! Böðvar skellti upp yfir sig, átti ekki orð yfir bjánaskapnum í mér og spurði mig hvort ég vissi virkilega ekki hvernig fánabrot væri.

Hvernig í fjandanum átti ég að vita það. Ég hef aldrei verið skáti. Og fánastöng var aldrei til á mínu heimili. Ég hef heldur aldrei unnið í Nóatúni, IKEA eða nokkurri annarri verslun þar sem fánar eru dregnir að húni hvern morgun. (Hef reyndar aldrei unnið í verslun en það skiptir ekki höfuðmáli hér.) Ég var hins vegar frekar sár yfir því að gert væri grín að mér (vegna þess að ég á að vita allt). Er þetta annars almenn þekking? Hvernig brjóta skuli saman fána? Eða er þetta e-ð sem allir strákar kunna? Ég lærði aldrei lífsleikni í skóla. Ætli fánabrot sé ekki tekið fyrir þar. Pokabrot kannski líka. Líklega.

Ég eyddi ekki mörgum stundum í nóvembermánuði í að skrifa á bloggið. En þeim mun meiri tími fór í að lesa gamlar færslur. 13. nóvember síðastliðinn stóð ég undir sturtunni, á leið í meðgöngusund, í upphitaðri innilaug. Mér var kalt og hugsaði með hryllingi til þess að nákvæmlega tveimur árum áður hafði ég verið á svamli úti í Skerjafirði á leið á Bessastaði! Jaháá, þá var nú meira um hetjudáðir. Ég myndi sko ekki hafa látið hafa mig út í þess konar ævintýri í ár. Onei. Enda mun meiri frosthörkur þennan mánuðinn en fyrir tveimur árum. Svo efast ég líka stórlega að laumufarþeginn hefði verið nokkuð hrifin af slíku uppátæki. Verandi afkvæmi föður síns (sem er víst ekkert allt of hrifin af of köldu eða of heitu vatni). Samt var gaman að rifja þetta upp. Ég þarf greinilega að vera duglegri að skrifa;-)


Jú, núna man ég eftir kvikmyndinni á laugardagskvöld: Mulholland Falls. Og hún var bara hreint ágæt...

Barnið vex og belgurinn með

Og enn finnst mér ég vera að springa. Og ég er orðin leið á andvökunóttum sökum hósta sem fylgir þessu leiðindakvefi sem ég ætla að því er virðist aldrei að losna við.

Annars hef ég það bara ágætt. Mér tókst samt að hlassast á rassinn í kjallaratröppunum í fyrrakvöld, þrátt fyrir að vera afar varkár. E-n veginn runnu lappirnar undan mér á svellbunka, ég bar hendurnar aftur fyrir mig og tókst að rispa mig vel, og gullúrið mitt líka. Slapp svo bara með auman rass, skrámur og marblett á baki. Og skældi smá. Aðallega af hræðslu. Ég virðist vera farin að skæla yfir ýmsu þessa dagana.

En að öllu skemmtilegri fréttum. Ég eignaðist litla frænku í morgun. Hún er ljósrauðhærð og kann að syngja. Og er Þorsteinsdóttir. Ég er því orðin föðursystir og brosi hringinn. Óskaplega hlakka ég til að sjá litlu fjölskylduna fyrir norðan!

Samviskubit

JGE spurði mig í hádeginu hvernig gengi með listana sem eftir á að setja á eftir parketlögnina. Ég er náttúrulega ekki búin að gera neitt í þeim málum. Og fékk ógurlegt samviskubit er ég var spurð. Dæmalaus leti er þetta!
Mér er ekki við bjargandi...

Prófið um daginn gekk annars vel. Mér gengur hins vegar ekki jafn vel að koma mér í skrifham. Ohh, vildi að þetta væri jafn auðvelt og í vi: i í ritham, Esc úr ritham...

Asskoti getur brjóssviði annars verið hvimleiður kvilli! Sér í lagi þegar hann plagar daglega...

Laumufarþeginn virðist stækka. Og æfir samviskusamlega sprikl og kollhnísa. Kviðurinn gengur stundum í bylgjum. Og mér finnst ég vera að springa!

Próflestur, eina ferðina enn

Sit við, alltof sein að vanda. Fyrirlesturinn fyrir morgundaginn er þó langt kominn.
Ótrúlegt hvað ég er orðin kærulaus varðandi allan undirbúning. Ég gerði ekki rassgat síðustu helgi; samt er ég að fara í síðasta prófið mitt að sinni. Á sama tíma á morgun verð ég búin. Og get kannski haldið haus. Og kannski ekki. Verð ábyggilega líka búin að eignast meira garn. Svona til að halda upp á. Hvers vegna ekki? Sumir nota hvert tækifæri...

Sagan er ekki öll

Sagan af Kaupmannahöfn er ekki alveg öll. Hverfum aftur á flugvöllinn...

Upphaflega ætluðum við fimm saman í ferðina. En sökum anna í vinnu höfðu tvær frestað brottför. Kata ætlaði með eftirmiðdagsfluginu, þennan sama dag. Það stefndi því allt í það að hún færi í loftið á svipuðum tíma og við. En fluginu hennar var líka seinkað, um 1-1 og hálfan tíma. Þá var farið í það að reyna að koma henni í flugið okkar, svo við gætum allar orðið samferða. Það er nú eiginlega skemmtilegra. Svona í hópferð. En allt kom fyrir ekki og starfsmenn flugvallarins sögðu aðra farþega sem áttu pantað tengiflug hafa forgang. Við bitum í það súra epli að skilja við Kötu við útganginn í vélina. Fengum okkur sæti. Og biðum svo. Í dágóðan tíma í þvílíkri mollu inni í vélinni. Hver birtist svo allt í einu á gangi vélarinnar? Kata. Hún hafði talað sig inn í vélina, enda voru enn fjögur sæti laus. Farangurinn hennar var hins veger ekki með, kom með næstu vél. Og hún átti að fá hann daginn eftir. Svo varð hins vegar ekki. Hann kom ekki í hús fyrr en með Berglindi á hádegi á laugardag. Svo allt fór þetta vel að lokum;-)

Ég eyddi sunnudeginum ein á menningarlegum nótum: Fékk mér tesopa og alveg óskaplega góða efteraarskage í elsta konditori í Kaupmannahöfn, La Glace í Skoubostræde 3 (sem Árdís hafði einmitt mælt með; kærar þakkir, Árdís). Svo skundaði ég til baka á Thorvaldsenssafnið, að þessu sinni markvert til að skoða húsakynni safnsins og þá einkum gólfmynstrin. Ég þurfti á smá hressingu að halda eftir safnið, settist inn á kaffihús með appelsínusafa og alveg óskaplega óspennandi ,,brownie''. Skundaði svo aftur niður í bæ og eyddi þeim tíma sem ég átti eftir á erótíska safninu í Köbmagergade. Athyglisvert, en ég verð þó að segja að ég hafði meira gaman af fyrri hluta safnsins.

Við komumst svo áfalla- og tafarlaust alla leið heim til Íslands, allar fimm í sömu vél. Synd að ég skyldi ekki eiga hópmynd til að setja hér inn... Ég fékk annars þær sorgarfréttir í gær að stafræna Sony-myndavélin mín er ónýt. Hún var dæmd úr leik med-det-samme á rafeindaverkstæðinu. Myndflagan ónýt; hún er frekar flókin rafeindatæknilega séð og það tekur því víst ekki að skipta um. Assssskotans. Þriggja ára ending er fremur lélegt, verð ég nú að segja. Litla greyið dettur í fyrra horf af og til, en mjög óvænt og æ sjaldnar. Meðfylgjandi er svo ein artífartí mynd sem átti að verða voða flott:

Hva, sjáiði ekki hver þetta er? Ég, kanallinn og Thorvaldsenssafnið í baksýn. Þessi er hins vegar nokkurn veginn í fókus:

Lítið kríli sem sneri sér lengi vel undan á miðvikudaginn var og vildi lítt sýna sínar betri hliðar. Eftir pot ljósmóðurinnar ákvað það þó að líta aðeins við, til að fá svo e-n svefnfrið. Allt virtist annars vera í stakasta lagi:-) og ég sveif um á dúnmjúku, bleiku skýi það sem eftir lifði dags...

Biðin langa

Ég lá í greinalestri fram á miðvikudag í síðustu viku, og náði að klára síðasta greinaskammtinn áður en ég hélt í vinkvennaferð SNEMMA á fimmtudagsmorgni. Saumaklúbburinn hafði sum sé skipulagt þrítugsafmælisferð til Köben síðastliðið vor og nú var loksins komið að því. Við höfðum verið svo heppnar að fá leigða íbúð í einni af elstu götum bæjarins til þriggja nátta, í Magstræde. Magstræde liggur rétt við einn kanalinn, einmitt þann sem Thorvaldsenssafnið stendur við. Ég var harla kát er ég uppgötvaði það. Þar að auki uppgötvaði ég líka að í tveggja mínutna göngufæri var garnverslun, Sommerfuglen, sem ég eyddi dágóðum tíma í. Ferðalagið varð þó öðruvísi en vonast var til...

Ég vaknaði rétt upp úr fjögur aðfararnótt fimmtudags. Ég hafði vakað yfir lestri fram á nótt í vikunni og var því ekkert voðalega vel upplögð, en átti þó ekki í miklum vandræðum með að drösla mér fram úr. Ég ætlaði nefnilega ekki að missa af rútunni, þeirri fyrstu sem fór þá nóttina, því ég var búin að mæla mér mót við tvær vinkvenna minna í henni. Ég kom í tæka tíð og sat ein, prjónandi í myrkrinu þar til við komum í Hafnarfjörð þar sem Arnþrúður og Ella biðu. Eins og vera ber kíktum við í Fríhöfnina og skoðuðum okkur um í öðrum búðum. Ég hélt hins vegar að mér höndum, ætlaði nefnilega að vera ógurlega sparsöm í þessari ferð. Ég endaði því með að kaupa e-ð smotterí handa Böðvari og útskriftargjöf handa vinkonu; ekkert handa sjálfri mér. Eftir að hafa náð mér í skyr og banana, bland i poka og setið og prjónað var tími til kominn til að fara út í vél. Landgangur nr. 2. Engin röð. Enginn starfsmaður við hliðir. Ellu minnti ekki betur en að vélin hafi verið ,,on time'' þegar við skráðum okkur inn niðri. Furðulegt. Okkur varð litið á skjáinn: Delayed. Ohh, gaman. Við settumst niður, ég fór aftur að prjóna. Eftir smá stund gall við rödd í hátalarakerfinu: ,,Okkur þykir leitt að tilkynna seinkun á flugi...'' Næstu upplýsingar klukkan tíu. Ég tek það fram að upphaflega átti að fljúga kl 07:15. En það er skemmst frá því að segja að við stöllurnar þrjár eyddum öllum deginum á flugvellinum. Allt þar til við stigum út í vél um 15:30. Til þess eins að bíðan nærri klukkustund í viku þar úti. Níu tíma seinkun og heill dagur af fjögurra daga ferðalagi farinn til einskis. Bömmer. Þeir sem mig þekkja vita þó að ég hef ekki getað setið iðjulaus allan þennan tíma. Sem betur fer hafði ég vaðið fyrir neðan mig og var með hin ýmsu handavinnuverkefni til reiðu. Ég náði að klára smekk sem ég var byrjuð á, tók þar næst til við þvottastykki, sem ég náði að ljúka við líka. Þar næst notaði ég afganginn af garninu til að byrja á öðru með nýju mynstri sem mig langaði til að prófa. Í vélinni byrjaði ég svo á handstúkum með perlum. Ég get því ekki neitað því að dagurinn hafi verið ,,pródúktífur''...

Annars er ég voða spennt núna. Á pantað í sónarskoðun upp úr hádegi. Ætli ég fái að sjá hvors kyns laumufarþeginn er? Annars er voða mikið líf og fjör oft niðri í koti hans, mikil spörk og læti, sér í lagi þegar ég leggst út af á kvöldin. Ég get legið stundum saman og fylgst með poti hér og þar á mallanum. Alveg einstaklega furðuleg upplifun. Engu öðru líkt...

Huhh, svo gleymi ég að minnast á Nick Cave! Við fórum sum sé öll saman, fjölskyldan að bera ofurtöffarann augum. Sátum uppi í stúku. Ég var bara frekar ánægð með tónleikana, þótt ég sé reyndar svolítið sammála Hjörleifi með það að það hefði stundum verið skemmtilegra að heyra meiri melódíu frá píanóinu og minna glamur. En Nick tók óskalagið mitt, þótt ég hafi ekki æpt það yfir skrílinn: Rock of Gibraltar. Og gerði það stórvel;-) Ég var reyndar líka að vonast eftir Henry's Dream. En hva, það er víst ekki hægt að fá allt!

Fréttir?

Ég gerði þessi líka reyfarakaup í gær: Eftir að hafa farið marga, marga hringi í Stóra Gólfefnamálinu (eldhúsið mitt, holið, hef hlíft ykkur alveg við öllu því rugli) dreif ég mig í Húsasmiðjuna og keypti mér plastparkett á útsölu. Fyrir valinu varð hvíttaður askur, ef ég man rétt. Nú þarf ég bara að finna tíma til þess að koma þessu á gólfið! Hvar sá tími er, veit ég ekki...

Nú, að öllu skemmtilegri hlutum: Örlitlar fréttir sem hafa kannski ekki borist til allra minna bestu vina:

Ábending 1: Tvö hjörtu slá næstum því í takt; annað bara helmingi hraðar en hitt.
Ábending 2: Langtímaverkefni.
Ábending 3: Fékk smá aðstoð;-)

Af frekari afrekum mínum er annars lítt að frétta. Nema ef vera skyldi að þið hefðuð e-n áhuga á prjónaskap;-) (Tengill til vinstri...)

Viðbrennt uppstúf í massavís og enn fleiri mistök

Það er víst ekki alltaf nóg að láta sig dreyma um hlutina. Ég fór því heim á fimmtudaginn var, setti bjúgun og kartöflurnar í pott og tók til við að gera uppstúf, í fyrsta sinn á minni annars viðburðaríku ævi! Nú, þeim sem til mín þekkja finnst ég yfirleitt vera ansi þolinmóð, einkum er kemur að handavinnudútli. En þegar kemur að eldamennsku... Mér finnst yfirleitt tímasóun að standa yfir pottunum, a.m.k. er það ekki alltaf það skemmtilegasta sem ég geri. Mér tókst sum sé að brenna uppsúfið, heldur betur. Afraksturinn voru tvær fullar skálar af óætri hveitisósu og mjög svo svartar skófir í pottinum. Þar sem Böðvar var ekki kominn enn tók ég fram stálullina og byrjaði upp á nýtt. Það er ekki hægt að hætta á miðri leið...

Nú. Eftir matinn fór ég að huga að því að ljúka skrautritunarverkefninu. Það vantaði aðeins punktinn yfir i-ið, smá skraut neðan við textann, er ég uppgötvaði ,,smá'' mistök. Það vantaði eitt té í ljóðið

Þú sem kveikir ástareld...
í stað
Þú sem kveiktir ástareld...

Smávægileg mistök? Veit ekki. Böðvar fór með mér á rúntinn og við reyndum að finna aðra eins minningarbók. Fórum í þrjár bókabúðir en án árangurs. Var orðin heldur stressuð en ákvað að redda þessu morguninn eftir og mæta klukkan átta í Pennan í Hallarmúla.

Bókin var ekki til þar heldur. Og ég átti að skila af mér þennan sama morgun. Ég rauk heim í ofboði og ákvað að skrifa á karton og líma yfir. Þá uppgötvaði ég önnur mistök, sem ég vildi alls ekki að nokkur sæi: Ég hafði af e-m undarlegum ástæðum skrifað vitlaust millinafn í bókina. Í snarhasti hætti ég við kartonið og tók fram dúkahnífinn. Það var lítið mál að skera fyrstu síðuna snyrtilega úr og með mikilli einbeitni og hæfilegu stressi tókst mér að skrifa allt saman upp á nýtt, áfallalaust.

Ég slapp með skrekkinn.

Og sultaði af miklum móð um helgina. Ég á nú 13 krukkur af dásamlega fallega rauðu rifsberjahlaupi og svolítið af sólberjum fyrir sultu. Eins gott því ég þarf að fóðra heilann vel af sykri fyrir næsta verkefni. Það er nokkuð víst.

Vansvefta

Ég fékk fyrsta skrautritunarverkefnið mitt í gegnum símaskrána í gær. Ég ákvað að klára verkið í gærkvöld og vakti allt of lengi. Ég er því hálfvansvefta í dag (sem oftar). Læt mig nú dreyma um heit kindabjúgu og uppstúf.... Ummmm.

Fýla

Ég tók 2-3 tíma í þrif og þvott heima í gær. Ég er að reyna að stræka á að þvo sameignina þegar öðrum bera að vinna verkið. Ég gafst þó upp í gær og skúraði niður stigann eftir að hafa gert hreint inni hjá mér; en þó ekki jafnvel og venjulega. Og sem verra var, reykingarfnykurinn náði alveg að kæfa skítafýluna á ganginum. Og er ég var komin niður bættist við spíralykt. Þannig að rétt eftir hádegi á sólríkum sunnudegi lyktaði stigagangurinn heima eins og knæpa klukkan þrjú að nóttu til. Þetta er alveg hreint dásamlegt!

Mér tókst að klára að prjóna lopapeysuna á laugardag, ég þvoði hana svo í gær. Ég er harla ánægð, held ég bara. Rennilásinn keypti ég í dag og kannski nenni ég að sauma hann í í kvöld, þegar ég fæ Siggu Sif í heimsókn í prjón og spjall.

Hvað á maður annars að gera við svona lata og óþekka nágranna?

Sneypuför að Langasjó

Á föstudag héldum við Böðvar og Björn austur á bóginn. Förinni var heitið inn í Hólaskjól, þar sem við ætluðum að hitta aðra göngufélaga um kvöldið. Ég vildi nota daginn í skoðunarferð svo við stoppuðum hér og þar, skoðuðum Seljalandsfoss, Gljúfrabúa, Skógarfoss (Björn er sérlega hrifinn af fossum). Kíktum líka í sund í Vík og strákarnir fengu sér þar ,,djúsí'' hamborgara. Hmmm, og ég kannski líka.

Það var súldardrulla allan daginn, og þar eð við höfðum fengið þau skilaboð frá ferðafélögum okkar að þau ætluðu að gista í Landmannalaugum, sáum við þann kost vænstan gista í gamla húsinu á Norðurhjáleigu, í stað þess að keyra í myrkrinu inn í Hólaskjól og tjalda þar í vætunni.

Enn rigndi daginn eftir. Hópurinn lagði af stað hálf-eitt frá suðurenda Langasjávar, norður eftir vatninu. Svo var gengið með stoppum til sex, þegar við tjölduðum þar sem við höfðum gengið h.u.b. 2/3 inn vatninu, eða rúmlega til móts við Fagrafjörð. Og enn rigndi. Skyggni var lítið og Fagrafjörð sáum við aldrei. Menn fóru snemma inn í tjöld sín, og allflestir voru sofnaðir um níu-leytið! Ég sat þó inni í tjaldi og saumaði út til ríflega hálf-tíu. Þá var mér farin að leiðast einveran (Böðvar var búin að ,,durra'' síðan um átta-leytið) og ég kom mér í háttinn. Enn herti rigninguna um nóttina, og heldur hvessti líka. Ég vaknaði öðru hverju við veðrið en svaf að öðru leyti vel á nýrri dýnu og í hlýjum og þurrum pokanum. Morguninn eftir kom þó í ljós að það voru ekki allir jafn þurrir og greyið hann Björn hafði hríðskolfið mest alla nóttina. Enn aðrir voru með raka poka, og enn rigndi svo það var afráðið að snúa við, enda skyggni afar lítið.

Í Hólaskjóli beið okkar skáli og heit sturta, gnægð matar og drykkja og í stuttu máli sagt var etið, drukkið og sungið til hálf-fjögur þá nótt. Menn vöknuðu svo í brakandi blíðu næsta morgun. Enginn minntist þó á að snúa aftur og ganga á Sveinstind!

Björn fékk því aðra og betri útsýnisferð á heimleiðinni, og var bara harla sáttur.

En ég hef aldrei nokkurn tíma þurft að snúa við áður. Einu sinni er allt fyrst, býst ég við. Réttast er að láta skynsemina ráða. Eða eru þetta e-r ellimörk???

Slurp...
Er á öðrum frostpinnanum í dag. Síðan á hádegi. Varð að athuga hvort að sykurlaus ananas hlunkur bragðaðist jafnvel og venjulegur ananas hlunkur.
Svo reyndist vera:-)
Rúmar 14 gráður á Celsíus úti.
Þessi sumarhiti, fer alveg með mann!

Á í dag von á gesti alla leið frá Uppsölum.
Björn Bergman ætlar að gleðja okkur með nærveru sinni og ég dreg hann með í Eyvindargöngu í kringum Langasjó næstu helgi. Vonandi fær hann skaplegt veður, strákurinn.